Waar stopt de maatschappelijke maakbaarheid van een mensenleven?

Door Hedy Mutter
Of je nou links of rechts kiest. Het maakt niet uit. Ergens houdt het op. Ergens stopt het.
De maakbaarheid. Jouw gevecht tegen de natuur, het universum oftewel; de keiharde realiteit.
Gelijkheid? Alles delen? Opkomen voor mensen die het minder hebben?

Of…
Eigen verantwoordelijkheid? Individuele vrijheid? Jij kunt zelf alles bereiken wat je maar wil?
Het klinkt allemaal mooi en tegelijkertijd botst het allemaal knetterhard.
Aan beide kanten wordt er vergeten dat de maakbaarheid van een mensenleven ergens stagneert.
Bij de 1 iets eerder dan bij de ander. Er zullen mensen bestaan die door een enkele stap te zetten, van alles voor elkaar krijgen, maar er leven ook mensen die keer op keer stappen zetten en nergens lijken te komen.
De vraag is dan. Waar stagneert het? Waar vloeit jouw eigen handelen over in het lot?
Dat is per situatie en per persoon afhankelijk. Waarom hebben wij dan zo vaak de neiging om de ene ervaring op de andere te projecteren?
“Destijds werkte dat heel goed, dus nu doe ik dat weer.”
“Hij doet altijd alles op die manier en hij heeft alles goed voor elkaar, dus dan moet ik die manier ook maar eens proberen.”
“Ik vind dit en er is bewijs voor dat het klopt. Dus, ik heb gelijk!”
Nee hè?

We weten inmiddels allemaal dat het niet zo werkt.
Niemand van ons heeft de regie.

We hebben maar een beperkte controle over ons eigen leven en…dat van een ander.
Je kunt doodleuk allerlei mensen willen helpen, maar soms gaat het gewoon niet…
Je kunt doodleuk allerlei mensen aan hun eigen verantwoordelijkheid overlaten, maar soms gaat het gewoon niet…
Feiten lijken steeds meer te wankelen. Het ene onderzoek spreekt het andere tegen.

De keiharde dominante vaststaande feiten?!

Ze zijn er maar weinig. Kijk eens om je heen. Wat weet jij nou zeker? Weinig toch?

Zeg daarom eens wat vaker: “Ik weet het niet!”
Maakbaarheid1
We hebben een probleem en een groep mensen met uiteenlopende meningen over dat probleem. Botsingen ontstaan dan vaak op plekken waar extremen veel ruimte krijgen.
Het ene uiterste tegen het andere uiterste.
Het ego neemt een stelling in: “Dit is het mensen! Ik weet het!”
Kuch…
Onvoorstelbaar! Hoe vaak dit fenomeen zich nog steeds afspeelt. In ALLE lagen van onze maatschappij! Van onder naar boven. Van links naar rechts.
Dat is op zich helemaal niet erg. Soms is een confrontatie nodig om daarna bij de waarheid uit te komen. Het lijkt echter nog steeds regelmatig door te slaan. Het evenwicht. Waar is dat gebleven?
Een blanco uitgangspositie kan toch ook? Toegeven dat je nog niet weet hoe het zit.
Vanuit daar samen rustig naar de feiten zoeken? Wat staat vast? Wat wankelt er nog?
Tot welk punt kunnen we controle pakken over het probleem? Waar moeten we loslaten en overdragen aan de natuur?
Het lijkt tijdsbesparend.

Kom je er dan niet sneller uit? En…
Blijft er dan niet meer ruimte over voor daden?
Goede daden?
Voor uiteenlopende unieke personen en situaties? Daar waarvan we weten dat controle pakken nut heeft?
Kan…
Ik weet het niet.

Get your Social on!