Ontspullen: het zal je bevrijden.

Door: Karin Somers van Begin met A
Is het jou ook al opgevallen: na de opruimtrend zijn mensen nu aan het ontspullen geslagen. Een opgeruimd huis is een opgeruimd hoofd, less is more en meer van dat soort tegelwijsheden. Ging eerst alles netjes in doosjes en lades, nu gaan onze spullen dus rechtstreeks de deur uit. Ik nam de proef op de som.

Nu ben ik van mezelf wel al een opruimerig typetje. Maar meer van het soort dat stapeltjes maakt en stoelen een perfecte verzamelplek vindt voor ‘paperassen waar ik nog geen afscheid van kan nemen’. Stiekem dus niet zo opruimerig als het lijkt.

Vorig jaar werd ik fan van Marie Kondo. De Japanse opruimgoeroe gaat rigoureus te werk. Geen half werk, geen stapeltjes dus. Haar methode is als volgt. Bij het opruimen van je kast gaat eerst alles eruit. Je vraagt je vervolgens af: word ik er blij van? En is je antwoord nee, dat gaat het resoluut de deur uit. De spullen die je houdt, krijgen een vaste plek in huis. En nee, dat is dus niet op die stoel. Doordat je zo alleen maar spulletjes hebt die je blij maken, kun je zo ook koesteren. En mooi opbergen of opvouwen. Soms gaat ze voor mij een stapje te ver. Zo bedankt ze bijvoorbeeld haar spullen voor hun bewezen diensten, voordat ze ze weg doet. Maar haar opruim-filmpjes werken wel verslavend. Ik doe haar nu geen recht, want ze heeft nog veel meer ideeën en theorieën, maar zo heb je een idee.

Dus ook mijn huis kreeg een Kondo-behandeling. Maar al gauw merkte ik de volgende dialoog in mijn hoofd:
“Word je er blij van?”
“Nou, nu niet, maar als ik een kilootje of twee afval, wel weer” (hangt rokje terug)
“Word je hier dan blij van?”
“Misschien ooit, in de toekomst.” (legt rare courgetterasp terug)

Dat schoot dus niet op. Daarbij komt nog dat ik het heel moeilijk vind om dingen daadwerkelijk weg te gooien. Zonde.

Daarom bedacht ik dit jaar het volgende – en dit is echt niet wereldschokkend – maar ik nam mezelf voor 100 dingen weg te geven. Waarom 100? Het is een mooi rond getal, een flink aantal (“Heb je écht 100 dingen weg gedaan?” Ik zag mezelf al glunderend knikken) en zo dwing ik mezelf om niet bij het vierde bloempotje te stoppen.

Dus aan de slag. Van zolder tot kelder, van kast tot lade, niets werd ontzien. Ik moest immers aan die 100 komen. De blij-vraag van Marie hielp nu ineens wel. En het mooiste was nog: ik werd creatief met het vinden van nieuwe bestemmingen van mijn spullen. Vrienden, familie, buren, de kringloop en als allerlaatste het milieuperron. Duurzaam ten top, want zo kreeg bijna alles een tweede, of soms derde, leven. Ik hield een lijstje bij van wat ik wegdeed (om de tel niet kwijt te raken) en na twee maanden zag ik daar 100 spullen op staan die mijn huis hadden verlaten richting een nieuwe plek.

Dat ontspullen is dus helemaal goed gekomen. Je gaat er enorm door relativeren. Waarom zou je veel waarde hechten aan de dingen die je bezit? Jij bent niet jouw spullen.

Totdat ik laatst ‘ontsouvenieren’ zag. Ok, dat is nog een brug te ver. Misschien iets voor 2017.

Meer artikelen!

Get your Social on!