Klein gebaar

Door Karin (beginmeta.nl)
Vanochtend kwam met de post dat ene led-lampje waar ik gisteren voor gebeld had. Wat fijn, wat snel! In plaats van dagen wachten, na twee weken nog maar eens een mailtje sturen, om na een maand gehannes in het donker een boos en vervelend belletje te plegen. Niets van dit alles. Ik mail de leverancier meteen mijn complimenten. Dat mag ook weleens.

We zijn zo gewend om te mopperen over de dingen die niet goed gaan, dat we soms vergeten om als het wel goed gaat, dit te benadrukken. Het is niet voor niks dat we denken dat we altijd in de verkeerde rij bij de kassa staan. Of dat we vaak door de regen moeten fietsen. Dit komt enkel omdat we die positieve ervaringen sneller vergeten. Dus nog meer reden om goede daden te verrichten.

Bij de fietsenmaker om de hoek hangt zo’n handige hydrologische fietsenpomp (dan hoef je dus eigenlijk niet te pompen… Goed, een fietsenbandvolmaker). Aangezien ik bijna op mijn velgen aan het fietsen was, vulde ik mijn banden tot ‘nu-voel-ik-elk-kiezeltje-weer’ sterkte. De lange slang van de pomp rol ik op en hang ‘m aan het haakje. Handig voor de volgende gebruiker. Ik zal die fietser waarschijnlijk nooit ontmoeten, maar toch fijn te weten dat hij of zij niet hoeft te hannesen tussen de fietsenrekken om de slang uit een plas te vissen en met vieze handen de band op te pompen. Dat zou ook alleen maar een negatieve ervaring zijn die blijft hangen.

Wachtend bij het stoplicht is een moeder in een Fiat Panda te druk met haar twee kleuters. De een huilt, de ander lijkt vast te zitten met een armbandje in het haar van de ander. Tussen de boodschappentassen probeert ze het drama te verhelpen. Ze ziet daardoor niet dat ze groen licht heeft. Even kijkt ze naar me op. Ik zwaai en wijs: “Je hebt groen!” Ze lacht, zucht, zwaait terug en trekt op. Nog net door oranje, nog net op tijd thuis voor Sesamstraat. Hup, de kinderen zijn het armband-haar-incident weer vergeten.

Het zijn maar kleine gebaren. Even een berichtje, snel iemand helpen, een lach, een hand. Gebaren van vriendelijkheid. Je hoeft ze niet actief te zoeken, ze komen vanzelf op je pad. Als je maar oog hebt voor die ander. De wereld verander je er natuurlijk niet mee. Maar je maakt hem wel net even wat vriendelijker. En het levert de goeddoener ook nog iets op. Kennelijk maken je hersenen een stofje aan tijdens zo’n aardige actie: helper’s high. Dat stofje, endorfine – oftewel het gelukshormoon – gaat pijn tegen en reduceert stress. Twee vliegen in een klap!

Het mooist is nog als de ander je goede daad niet ziet. En er pas naderhand achter komt. Een fietslampje uitknippen in de stalling bijvoorbeeld. Geen idee van wie die fiets is, maar de batterij is in ieder geval niet leeg bij terugkomst.

Get your Social on!